Stanisław Tadeusz Żmigrodzki (ur. 31 marca 1872 w Łasku, zm. 21 października 1939 w Warszawie) – pułkownik saperów inżynier Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Michała i Felicji z Grabowskich urodzony 31 marca 1872 w Łasku, ówczesnym mieście powiatowym guberni piotrkowskiej. Absolwent Gimnazjum Rządowego w Częstochowie (1890) i Wydziału Budowy Maszyn Politechniki w Zurychu (1896). W czasie studiów odbył praktykę w fabrykach Zagłębia Dąbrowskiego oraz działał w Skarbie Narodowym, Zjednoczeniu Młodzieży Polskiej w Zurychu i Związku Zagranicznym Socjalistów Polskich w Londynie. W latach 1896–1899 był członkiem Warszawskiego Komitetu Robotniczego Polskiej Partii Socjalistycznej. W latach 1896–1898 pracował na Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. W 1898 został aresztowany i osadzony w więzieniu w Piotrkowie, a następnie w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Symulujac chorobę psychiczną został przeniesiony do szpitala w Tworkach, a po zwolnieniu za kaucją w 1899 emigrował do zaboru austriackiego.