Jazz eksperymentalny – kierunek i podejście w muzyce jazzowej, które koncentruje się na eksploracji nowych form, brzmień, struktur rytmicznych i harmonicznych oraz innowacyjnych technik wykonawczych ‒ poza granicami konwencjonalnych schematów jazzowych. Styl ten obejmuje szerokie spektrum twórczości, od awangardowych eksperymentów z akustyką i improwizacją, przez wpływy muzyki elektronicznej, aż po fuzje z innymi gatunkami i tradycjami muzycznymi.
Definicja Jazz eksperymentalny to termin używany do opisania muzyki jazzowej, która priorytetowo traktuje poszukiwanie nowych rozwiązań formalnych i brzmieniowych, często kosztem tradycyjnych struktur melodii, rytmu czy harmonii. Artyści pracujący w tym nurcie mogą wykorzystywać nietypowe instrumentarium, przedłużone techniki wykonawcze, a także odniesienia do muzyki awangardowej, elektronicznej, noise’u czy muzyki improwizowanej. Jednym z istotnych elementów jest improwizacja jako narzędzie twórczej eksploracji i komunikacji między wykonawcami.