Dewetting – proces fizyczny polegający na cofaniu się cieczy lub cienkiej warstwy materiału z powierzchni stałej, którą początkowo pokrywała. Zjawisko to jest przeciwieństwem zwilżania i zachodzi, gdy warunki energetyczne sprzyjają zmniejszeniu powierzchni kontaktu między warstwą a podłożem.
W literaturze polskojęzycznej termin najczęściej występuje w oryginalnej formie dewetting (np. „proces dewettingu cienkich warstw”), rzadziej jako „utrata zwilżania” lub „odzwilżanie”.
Podstawy fizyczne Proces dewettingu jest determinowany przez równowagę napięć międzyfazowych. Kluczową wielkością opisującą stabilność filmu jest współczynnik rozprzestrzeniania się:
gdzie: – napięcie powierzchniowe między fazą stałą a gazową, – napięcie między fazą stałą a cieczą, – napięcie powierzchniowe ciecz–gaz.
Jeżeli , film jest niestabilny i może ulegać dewettingowi.
Mechanizmy dewettingu Dewetting może zachodzić poprzez różne mechanizmy:
heterogeniczna nukleacja otworów – w filmie pojawiają się lokalne obszary odsłonięcia podłoża, które następnie rosną; spinodalny dewetting – spontaniczny wzrost fluktuacji grubości filmu prowadzący do jego rozpadu; agregacja materiału w formę kropli lub wysp.