Jan Paweł II przynajmniej sześciokrotnie użył tego terminu, stosował go także Pius XI, niemniej jedynym dokumentem Magisterium Kościoła, w którym występuje wzmianka o współodkupicielstwie Maryi, jest list apostolski Inter Sodalicia Benedykta XV z 1918 roku. Ponadto tytuł występował w pismach Maksymiliana Marii Kolbego, Gemmy Galgani, Elżbiety od Trójcy Przenajświętszej, Edyty Stein, ojca Pio i Johna Henry′ego Newmana.
Orędownikiem tytułu był Mark Miravalle, który założył propagujący ustanowienie dogmatu o współodkupicielce ruch Vox Populi Mariae Mediatrici. Miravalle zbierał podpisy pod petycją o ogłoszenie tego dogmatu, pisał także książki na ten temat.
Krytyka Krytykiem stosowania terminu był Matthias Joseph Scheeben, twierdząc, że jego stosowanie szkodzi teologii. Zdaniem Herberta Vorgrimlera nauka o współodkupieniu nie ma uzasadnienia w Biblii, Wojciech Życiński zauważył również brak śladów nauczania o współodkupicielce w czternastu wiekach Tradycji. Życiński podniósł także, iż nauka o współodkupieniu ukazywałaby błędy teologiczne, mianowicie podwójne źródło zbawienia, wystarczalność odkupienia Maryi względem siebie i samozbawienie.