Włączył się tam w prace w strukturach Polskiego Stronnictwa Ludowego, zostając prezesem Zarządu Grodzkiego tamże. Jako działacz ludowy poddawany był represjom ze strony aparatu bezpieczeństwa, w tym napadany przez „nieznanych sprawców”. W czasie wyborów do Sejmu w 1947 został aresztowany i osadzony na kilka tygodni w gdańskim więzieniu. Jego mieszkanie było pod obserwacją i poddawane rewizjom. Myczka stracił pracę i otrzymał „wilczy bilet”.

Ze względu na niemożność wykonywania pracy, podjął pracę naukową i społeczną. Na Uniwersytecie Poznańskim obronił doktorat poświęcony morskim ubezpieczeniom społecznym. Po 1956 został powołany przez prymasa Stefana Wyszyńskiego do Rady Społecznej.

1 września 1958 dzięki przychylności biskupa gdańskiego Edmunda Nowickiego podjął zatrudnienie w kurii biskupiej. Opiekował się archiwum diecezjalnym, a z czasem pod także wykłady nauki społecznej Kościoła oraz filozofii w Wyższym Seminarium Duchownym w Gdańsku. Zaangażował się w Ruch Światło-Życie. Był także twórcą Gdańskiej Rodziny RodzinGucewicz D., „Diecezja Gdańska w okresie komunizmu (1945-1989), wyd. IPN O/ Gdańsk, 2025 r.. Utworzył gdański oddział Ruchu Kultury Chrześcijańskiej „Odrodzenie”, stając się jego prezesem do momentu śmierci w 1993.

W 1980 zaangażował się w ruch „Solidarności”.