Znaki czasu – w teologii katolickiej wydarzenia historyczne, z których można wywnioskować o aktualności Objawienia i możliwości odczytania woli Bożej. Pojęcie pojawia się w Ewangelii Mateusza (Mt 16, 1–4), propagowali je Jan XXIII i Paweł VI.
W Biblii W Biblii pojęcie to występuje jedynie w perykopie Mt 16, 1–4, kiedy to faryzeusze i saduceusze domagali się od Jezusa znaku potwierdzającego jego mesjańskie roszczenia („znaku z nieba”), jako że jego cuda nie były wystarczającym dowodem. Jezus użył w odpowiedzi pojęcia τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν (w oryginale liczba mnoga, „znaki czasów”). Sformułowanie καιρός wskazuje na sposobny moment, w związku z czym wypowiedź Jezusa ma zabarwienie soteriologiczne i eschatologiczne i wskazuje, że jego działalność jest uwierzytelniona przez Boga.
Charakterystyka pojęcia Według uchwalonej na soborze watykańskim II konstytucji Gaudium et spes znaki czasu to wydarzenia, które interpretowane w świetle wiary świadczą o woli Bożej i wzywają do pełniejszego zrozumienia Objawienia. Kościół zatem powinien zwracać się do ludzi o pomoc w odczytaniu znaków czasu (KDK 44). Jan Paweł II widział znaki czasu jako działanie Ducha Świętego w historii.