Niektóre z nich zostały po jego śmierci przeniesione do Kew Gardens. Kolekcja obejmowała 81 gatunków wierzb.
Spotykał się i korespondował z innymi botanikami w Wielkiej Brytanii i za granicą, w tym z Josephem Banksem, Dawsonem Turnerem, Hewettem Cottrellem Watsonem i Josephem Hookerem, wymieniając się z nimi okazami roślin. W 1805 r. został członkiem Towarzystwa Linneuszowskiego, w 1835 członkiem Royal Society. Był również członkiem Wernerian Natural History Society z siedzibą w Edynburgu. Niewiele samodzielnie publikował, ale wniósł wkład w kilka ważnych prac na temat brytyjskiej botaniki na początku XIX wieku. Wśród nich znalazła się flora Sussex w „Botanist’s Guide through England and Wales” Turnera i Dillwyna, opublikowanym w 1805 roku. W 1813 roku rozpoczął współpracę z Dawsonem Turnerem nad brytyjskimi porostami, efektem której była opublikowana w 1839 r. praca „Lichenographia Britannica”. Przyczynił się do powstania wielu innych publikacji, takich jak opisy porostów, wierzb, róży i jeżyn, w suplemencie do „English Botany” opublikowanym w 1830 roku autorstwa Williama Jacksona Hookera. W tej pięciotomowej pracy Borrer opisał 26 nowych gatunków porostów.