mały|Defibrylator Elektrostymulacja serca – procedura medyczna polegająca na zastosowaniu impulsów elektrycznych w celu kontrolowania rytmu serca. Stosowana jest w diagnostyce i leczeniu zaburzeń rytmu, takich jak bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy, niewydolność serca czy zespół chorego węzła zatokowego. Jest jedną z najważniejszych metod terapeutycznych w kardiologii elektrofizjologicznej.

Historia Pierwsze próby zewnętrznej stymulacji serca sięgają lat 50. XX wieku, kiedy to zastosowano stymulację przezskórną u pacjentów z zatrzymaniem krążenia. W 1958 roku dokonano pierwszej implantacji trwałego rozrusznika serca, co zapoczątkowało rozwój elektrostymulacji implantowalnej. Od tego czasu technika i urządzenia uległy znacznej ewolucji – od stymulacji jednokomorowej do zaawansowanej terapii resynchronizującej serca (CRT) i stymulacji wielopoziomowej.

Wskazania kliniczne Elektrostymulacja serca jest stosowana w następujących sytuacjach:

bradykardia (spowolniony rytm serca), blok przedsionkowo-komorowy (I–III stopnia), zespół chorego węzła zatokowego, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego po zawale serca, niewydolność serca w wybranych przypadkach (CRT).