W części Stanisława Pakosza Golińskiego pobrano podatki od 2,5 łana, od 6 zagrodników, 3 komorników, jednego komornika z bydłem, kolonisty, owczarza wypasającego 40 owiec oraz od dziedzicznego wiatraka. Z części Jerzego Korzboka Zawadzkiego pobór odbył się od 2,5 łana, od 7 komorników, dwóch kolonistów, rzemieślnika, od 30 owiec, dwóch wiatraków dziedzicznych. Z części Stanisława i Jana Golińskich oraz Wojciecha Drzewieckiego pobrano podatki z 3/4 łana, 7 zagrodników, trzech ubogich komorników, rzemieślnika, owczarza wypasającego 25 owiec oraz trzech kolonistów.
W wyniku II rozbioru Rzeczypospolitej w 1793, miejscowość przeszła w posiadanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Golina należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Kröben (krobskim) w rejencji poznańskiej. Golina należała do okręgu bojanowskiego tego powiatu i stanowiła odrębny majątek, którego właścicielem był wówczas (1846) Zastrow. Według spisu urzędowego z 1837 roku wieś liczyła 631 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 95 dymów (domostw).