Odtworzono też chorągiew pancerną (kozacką) chorążego koronnego (potem wojewody sandomierskiego) Aleksandra Koniecpolskiego pod dowództwem Jana Strzyżowskiego.
W trzecim kwartale 1649 w kompucie wykazane są też chorągwie chorążego koronnego Aleksandra Koniecpolskiego: pod dowództwem Jana Strzyżowskiego; po nim od 1 lipca 1653 miecznika bracławskiego Jana Kalinowskiego − 50 koni pod dowództwem Mikołaja Wrzeszcza − 104 konie pod dowództwem Daniela Czaplickiego − 150 koni pod dowództwem Marcina Oleśnickiego − 100 koni
Po chorążym koronnym Aleksandrze Koniecpolskim, nad pierwszą, z dniem 1 lipca 1653 szefostwo przejął miecznik bracławski Jan Kalinowski.
Na początku 1651 rozpoczęto przygotowania do kolejnej walnej rozprawy z siłami powstańczym. W związku z planowanymi działaniami wojennymi armię koronną rozbudowano niemal trzykrotnie. Obok 65 dotychczas istniejących jednostek utworzono 95 nowych, zwiększając tym samym jej stan liczebny z 11 758 do 32 784 koni i porcji. Straty poniesione przez korpus hetmana Marcina Kalinowskiego podczas wiosennych walk na Ukrainie, a następnie w bitwie pod Beresteczkiem, doprowadziły jednak do znacznego zmniejszenia liczebności wojska. Pomimo utworzenia kolejnych 10 jednostek regularna armia koronna liczyła pod koniec 1651 roku 28 585 koni i porcji.