Fotowoltaiczny potencjał powierzchniowy (lub napięcie fotowoltaiczne powierzchniowe; ang. surface photovoltage, SPV) – zmiana potencjału elektrycznego na powierzchni półprzewodnika wywołana oświetleniem, wynikająca z generacji par elektron‑dziura i ich transportu w obszarze przy powierzchni. Zjawisko to jest ściśle powiązane z krzywizną pasm energetycznych w obszarach ładunku przestrzennego i jest szeroko stosowane jako technika badawcza przy charakteryzowaniu właściwości elektronicznych półprzewodników, szczególnie w kontekście dyfuzji ładunków, rekombinacji i długości dyfuzji nośników mniejszościowych.

Teoria Na nieoświetlonej powierzchni półprzewodnika często tworzy się obszar ładunku przestrzennego (space charge region) z powodu defektów powierzchniowych lub pasywacji, co generuje lokalne pole elektryczne i powoduje zagięcie pasm energetycznych względem poziomu Fermiego. Po oświetleniu materiału fotony generują pary elektron‑dziura;