W praktyce nauczyciel rozpoczynał zajęcia dopiero wtedy, gdy dzieci zaczynały uczęszczać do szkoły, tzn. po zakończeniu robót w polu, z nastaniem przymrozków, a kończył wczesną wiosną, gdy dzieci musiały paść krowy. Uczniowie pomagali w gospodarstwie, dlatego niektórzy chodzili do szkoły zaledwie 3 lub 4 zimy. Koszty utrzymania szkół i nauczyciela spoczywały na mieszkańcach wsi. W przypadku szkoły w Gomulinie w pierwszych dwóch latach jej działalności nauczyciela opłacał dziedzic Wiśniewski (aresztowany w 1864 r.). Następny etap to wydzielenie działki szkolnej z należności serwitutowych uwłaszczonych chłopów i wybudowanie pierwszej szkoły. Nie przetrwała ona jednak długo, gdyż jeszcze przed rokiem 1898 spłonęła w pożarze. W 1898 r. wybudowano nową, drewnianą szkołę, usytuowaną w odległości 5 m od szosy Piotrków – Bełchatów. Budynek przetrwał do 1961 r. W dwudziestoleciu międzywojennym oraz w PRL (do 1967 r.) dzieci uczyły się również w salach wynajmowanych w prywatnych domach np. u Antoniego Jończyka, Józefa Kwapisza, Feliksa Kwapisza - obecnie ul. Prosta i u Andrzeja Dryzka ul.Główna.