Wieś odnotowały również historyczne spisy podatkowe. W 1510 połowa Goniębic należała do panów ze wsi Długie, a druga połowa do panów z Wyciążkowa, którzy byli również patronami lokalnego kościoła. W 1510 odnotowano w Goniębicach 4 łany osiadłe oraz 6 łanów opuszczonych, z których 2,5 łana uprawiali Dłuscy, a część pozostałych kmiecie. Odnotowany został także folwark znajdujący się prawdopodobnie w rękach Wyciążkowskich, dwa stawy oraz opuszczony młyn. W 1530 we wsi miał miejsce pobór 2 i 1/4 łana. W 1513 dziedzicami we wsi byli Jan, Michał i Andrzej Goniębiccy. W 1545-1581 dziedzicem wsi był Marcin Goniębicki, a w latach 1545-1556 bracia Jan oraz Benedykt Goniębiccy niegdyś Górzyńscy. W 1566 w części należącej do Benedykta Goniębickiego znajdowało się 3 łany, karczma doroczna, młyn korzeczny Kozikowski o jednym wodnym kole. Natomiast w części Marcina Goniębickiego znajdował się wiatrak dziedziczny. W 1581 we wsi miał miejsce pobór od 3 łanów oraz od dwóch zagrodników.
W 1581 miejscowość położona była w powiecie kościańskim województwa poznańskiegoAdolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, Wielkopolska t. I, Warszawa 1883, s. 67..