np. sól kamienna łupliwość bardzo dobra, trzykierunkowa wyraźna – pod wpływem uderzenia pękają wzdłuż równych płaszczyzn łupliwości, obok których pojawiają się przełamy w kierunkach przypadkowych, np. anhydryt, amfibol, pirokseny niewyraźna – płaszczyzny łupliwości niewyraźnej trzeba wyszukiwać wśród przeważających przypadkowych przełamów; np. kasyteryt, heliodor, granat W niektórych przypadkach łupliwość jest bardzo niewyraźna lub nie ma jej w ogóle – płaszczyzny można wyjątkowo dostrzec na odłamkach rozbitego kryształu; np. złoto, chryzopraz, platyna.
Łupliwość danego minerału bywa podawana różnie w różnych źródłach, np. epidot (bardzo dobra lub doskonała) lub topaz (bardzo dobra lub doskonała)
Wiele minerałów wykazuje łupliwość w kilku kierunkach, przy czym jej stopień bywa różny, np. łupliwość gipsu (klasa słupa jednoskośnego) w kierunku ścian <001> jest doskonała, w kierunku <111> – wyraźna, a według <100> niewyraźna.
Oprócz tego określa się ją w odniesieniu do liczby kierunków łupliwości i kątów, które tworzą; używa się takich terminów jak: łupliwość dwuścienna (pinakoidalna), sześcienna, romboedryczna, ośmiościenna, słupowa.
Kamienie niewykazujące łupliwości pękają wzdłuż nierównych powierzchni pęknięć zwanych przełamem.
Łupliwość jest wykorzystywana przy obróbce drogich kamieni.
Zobacz też właściwości fizyczne i chemiczne minerałów
Przypisy
Kategoria:Fizyka minerałów