W końcu, w 1957 roku, dzięki interwencji gubernatora Pioquinto Rengifo, udało mu się spotkać z prezydentem Gustavo Rojasem Pinillą, który wydał dekret wykonawczy zezwalający na założenie przedsiębiorstwa użyteczności publicznej , której Vásquez był pierwszym dyrektorem.
Później pracował jako inżynier w kolumbijskim . Za rządów Carlosa Llerasa Restrepo, którego kandydaturę prezydencką poparł, zaproponowano mu zarządzanie Instytutem Kredytu Terytorialnego, a także zarządzanie Kolumbijskim Instytutem Energii Elektrycznej, które to stanowiska odrzucił. Za rządów przyjął zarządzanie Instytutem Kredytu Terytorialnego, a przed końcem kadencji Pastrany został dyrektorem Empresa de Energía Eléctrica de Bogotá. W 1978 roku został mianowany przez prezydenta Julio Césara Turbaya ministrem górnictwa i energii, pełniąc tę funkcję do 1980 roku, kiedy to został mianowany ambasadorem Kolumbii przy Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej. W kwietniu 1984 roku, po powrocie do Kolumbii, rozpoczął pełnienie funkcji gubernatora Antioquii. Funkcję tę pełnił do sierpnia 1986 roku. Podczas swojej administracji musiał stawić czoła przemocy grup partyzanckich i handlarzy narkotykami. W sektorze prywatnym był współzałożycielem Kolumbijskiej Izby Budowlanej, kierownikiem firmy Ingenieros Consultores i prezesem Stowarzyszenia Inżynierów Antioquii.