Konstrukcja Charakterystyczną cechą bajdarki aleuckiej jest rozwidlony dziób oraz wysoka elastyczność konstrukcji. Elementy drewniane łączono za pomocą wiązań ze ścięgien, bez użycia gwoździ. Konstrukcja była celowo sprężysta, co zwiększało odporność na fale.
Ze względu na brak drzew na Wyspach Aleuckich do budowy kajaków wykorzystywano drewno dryfujące, kości oraz ścięgna zwierzęce do budowy elastycznego szkieletu, który następnie pokrywano skórami foki brodatej. Kajak był lekki, szybki i zdolny do długich rejsów morskich.
Typy Wyróżniano kilka odmian: jednootworowe (najstarsze i najpowszechniejsze), dwuotworowe, trzyotworowe (rozpowszechnione po okresie rosyjskim).
W modelach trzyosobowych rufowy wioślarz sterował łodzią, dziobowy polował, a środkowy pełnił funkcję dowódcy wyprawy.
Znaczenie kulturowe Dla ludu Unangan bajdarka miała znaczenie duchowe. Była traktowana jako istota żywa, a jej budowie towarzyszyły rytuały. Kobiety odpowiadały za szycie poszycia, natomiast mężczyźni za projekt i konstrukcję szkieletu.
Wpływ na współczesne kajakarstwo Konstrukcja bajdarki aleuckiej wywarła wpływ na rozwój nowoczesnych kajaków morskich. W XIX wieku europejscy podróżnicy, m.in.