Jeden typ wykorzystuje nawigację satelitarną do rażenia celów stałych i nie posiada sensorów optoelektronicznych, ani łączy danych wymaganych do końcowej korekty naprowadzania przez operatora. Inny typ wykorzystuje sztuczną inteligencję (AI) oraz sensory optoelektroniczne do bardziej precyzyjnych uderzeń, nawet jeśli nadal brakuje operatora wykonującego końcową korektę naprowadzania. W analizach obronnych bywa to opisywane jako relatywnie tania, wolniejsza alternatywa wobec pocisków manewrujących (w porównaniu z klasycznymi dronami).
Termin zyskał duży rozgłos podczas rosyjskiej inwazji na Ukrainę, szczególnie w związku z szerokim użyciem irańskiego projektu Shahed 136 przez siły rosyjskie (pod oznaczeniem Geran-2).
Terminologia i rozróżnienie Określenia one-way attack drone i loitering munition bywają w przekazach medialnych stosowane zamiennie. Jednocześnie analitycy obronni oraz doktryny wojskowe coraz częściej próbują wyodrębniać OWA-UAV jako odrębną kategorię.