afazję, dyzartrię, apraksję mowy oraz wtórne zaburzenia komunikacyjne wynikające z uszkodzeń struktur korowych i podkorowych. Opóźniony rozwój mowy (ORM) u dzieci, występujący w przebiegu zaburzeń rozwojowych, w tym afazji dziecięcej, zaburzeń ze spektrum autyzmu (ASD), zespołu Aspergera, zespołu Downa oraz mózgowego porażenia dziecięcego, związany z nieprawidłową organizacją funkcjonalną ośrodkowego układu nerwowego. Zaburzenia czynności prymarnych w okresie niemowlęcym i wczesnodziecięcym, obejmujące dysfunkcje ssania, gryzienia, żucia i połykania, nadmierne ślinienie (sialorrhoea), a także nieprawidłowości w zakresie percepcji i centralnego przetwarzania bodźców słuchowych (CAPD). Zaburzenia mowy i komunikacji towarzyszące chorobom neurodegeneracyjnym, takim jak stwardnienie rozsiane, choroba Parkinsona oraz choroba Alzheimera, w których postępująca neurodegeneracja prowadzi do narastających deficytów artykulacyjnych, fonacyjnych i językowych. Dysfagia (zaburzenia połykania) o podłożu neurologicznym, wynikająca z uszkodzeń struktur pniowych, korowych lub obwodowych, odpowiedzialnych za koordynację fazy ustnej, gardłowej i przełykowej aktu połykania. Zaburzenia komunikacji w następstwie incydentów naczyniowych mózgu, w szczególności afazja poudarowa, obejmująca deficyty w zakresie ekspresji i/lub rozumienia mowy, często