Węże te wykorzystują różnorodne kryjówki, znajdowano je pod kamieniami, pod kłodami, zakopane na głębokości około 60 cm w miękkiej glebie lub w ściółce na plantacjach bananów. IUCN podaje, że gatunek może również występować w mozaice siedlisk częściowo przekształconych, takich jak ogrody wiejskie, osiedla ludzkie czy pastwiska, o ile zachowana jest pokrywa roślinna.
Brak szczegółowych danych dotyczących diety. Na podstawie zachowania pokrewnych gatunków rodzaju Tantilla przypuszcza się, że T. insulamontana żywi się głównie stonogami. W sytuacji zagrożenia najczęściej stosuje kamuflaż lub próbuje uciekać.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN Tantilla insulamontana został w 2017 roku sklasyfikowany jako gatunek krytycznie zagrożony (CR, ), co wynikało z zasięgu występowania (EOO) oszacowanego na około 99 km². Alejandro Arteaga sugeruje, by zmienić status gatunku na zagrożony (EN, ), gdyż nowsze dane sugerują, że zasięg gatunku jest znacznie większy i obejmuje 1069 km².