Ponadto również do samoobrony jednostki mają cztery poczwórne wyrzutnie pocisków przeciwlotniczych bardzo bliskiego zasięgu samonaprowadzających się na podczerwień Igła-M, z zapasem 32 pocisków.
Do wsparcia desantu służą dwie 22-prowadnicowe wyrzutnie MS-227P niekierowanych pocisków rakietowych kalibru 140 mm. Zapas amunicji stanowi 66 pocisków M-140F (jak w systemie BM-14). Ich ogniem kieruje system A-22 Ogon’. Po przystosowaniu poduszkowce mogą też służyć do stawiania od 20 do 80 min morskich różnych typów.
Wyposażenie radioelektroniczne seryjnych jednostek, oprócz radaru artyleryjskiego MR-123-01, stanowi kompleks nawigacyjny Ekran z radarem nawigacyjnym MR-244-3, system walki radioelektronicznej Slabing i kompleks środków łączności Buran.
Służba thumb|Desant piechoty z poduszkowca MDK-94 „Mordowija”, 2009 thumb|Desant transportera BTR-80 z poduszkowca MDK-94 „Mordowija”, 2015 Do służby w marynarce ZSRR weszły we Flocie Bałtyckiej poduszkowce: MDK-51 (1988), MDK-122 (1989), MDK-50 (1990), MDK-94 (1991), a we Flocie Czarnomorskiej: MDK-57 (1988), MDK-123 (1989), MDK-93 (1991). Po rozpadzie ZSRR cztery poduszkowce Floty Bałtyckiej przeszły na własność Rosji, a w 1994 roku doszedł do nich nowo ukończony MDK-118. Dwa rosyjskie poduszkowce otrzymały następnie nazwy: MDK-50 „Jewgienij Koczeszkow” i MDK-94 „Mordowija”.