Edward Imbierowicz (ur. 11 września 1919 w Kłecku) – polski działacz partyjny i państwowy, prezydent Elbląga (1949–1950).
Życiorys Syn stolarza Walentego. W 1928 wraz z rodziną osiadł w Gdyni, gdzie w 1937 zdał maturę w Męskim Gimnazjum Towarzystwa Szkoły Średniej w Gdyni. Podjął następnie studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej, przerwane wybuchem II wojny światowej. Do 1941 pracował jako ślusarz we Lwowie, następnie przez kilka miesięcy służył w Armii Czerwonej, a od października 1941 był mechanikiem w biurze konstrukcyjnym zakładów metalowych w Bierieznikach. W 1944 przeniesiono go do Mołotowa, gdzie został etatowym pracownikiem Komitetu Miejskiego Związku Patriotów Polskich.
W marcu 1946 powrócił do Gdyni. Podjął pracę jako referent Zarządu Miejskiego Gdyni, a następnie naczelnik wydziału trolejbusowej. W 1948 zatrudniony w Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego. Wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. 24 września 1949 wybrany prezydentem Elbląga. W czerwcu 1950 stanowisko to zostało zlikwidowane, przeszedł wówczas na fotel zastępcy przewodniczącego Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku.