Badania anodowej korozji platyny wywołanej przepływem prądu nałożonego z wzrastającą sinusoidalną składową zmienną o częstotliwości 50 Hz. W 1978 r. nadano mu tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, w 1988 r. został profesorem zwyczajnym.

W latach 1947–2001 pracował macierzystej uczelni, początkowo na stanowisku młodszego asystenta w Zakładzie Chemii Fizycznej, po obronie pracy magisterskiej został asystentem. W okresie 1969–1991 pracował jako kierownik Zakładu Technologii Zabezpieczeń Przeciwkorozyjnych, 1988–1991 dyrektor Instytutu Chemii i Technologii Nieorganicznej oraz Korozji, twórca i w latach 1991–1995 kierownik Katedry Technologii Zabezpieczeń Przeciwkorozyjnych. Równocześnie od lutego do czerwca 1947 r. był nauczycielem chemii i fizyki w I Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącym w Gdańsku, w latach 1947–1953 w Gimnazjum Przemysłowym Przetwórstwa Rybnego, Liceum Przetwórstwa Rybnego w Sopocie i Szkole Asystentek Technicznych Akademii Medycznej. W 1996 r. przeszedł na emeryturę.

Przedstawiciel Polski w Światowej Radzie Korozyjnej, ekspert ONZ ds. Walki z Korozją. Był generalnym konsultantem w Specjalistycznym Przedsiębiorstwie Zabezpieczeń Przeciwkorozyjnych „Corrpol” w Gdańsku (1995–1996) oraz w Zakładzie Usług Antykorozyjnych „Korserwis” w Łodzi. Członek Rady Programowej czasopisma „Ochrona przed Korozją”.