Od 1 do 22 listopada 1918 walczył w obronie Lwowa (I odcinek, pododcinek Szkoła Kadecka). Następnie walczył w szeregach 39 pułku piechoty jako dowódca 11 kompanii. 17 grudnia 1918 pod Sichowem został ranny. W czasie wojny z bolszewikami wyróżnił się 14 kwietnia 1920 podczas nocnego wypadu na Wołkowińce, za co 20 lipca 1922 został odznaczony orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy. W listopadzie 1920 został bezterminowo urlopowany celem ukończenia studiów na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Później został przeniesiony do rezerwy i przydzielony w rezerwie do 39 pp. Następnie był przeniesiony w rezerwie do 68 pułku piechoty we Wrześni. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1541. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. 29 stycznia 1932 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem z 2 stycznia 1932 i 10. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych piechoty. Później został przeniesiony w rezerwie do 11 pułku piechoty w Tarnowskich Górach.