rozpoczął pracę dydaktyczno-naukową pod kierunkiem prof. Władysława Czernego jako asystent w Katedrze Urbanistyki. Za rozprawę doktorską pt. Ruch pieszy w organizacji osiedli współczesnych na tle rozwoju środków komunikacji mechanicznej, wykonaną pod kierunkiem prof. Władysława Czernego, uzyskał nagrodę ministra. Na przełomie lat 1965/1966 odbył dziewięciomiesięczny staż naukowy w pracowni wybitnego architekta urbanisty prof. Georges’a Candilisa w Paryżu. Tytuł naukowy profesora nauk technicznych uzyskał w styczniu 1978 r., w styczniu 1996 r. został mianowany na stanowisko profesora nadzwyczajnego w Kаtedrze Urbanistyki.
Na Politechnice Gdańskiej pełnił funkcje kierownika Zakładu Urbanistyki (1969–1981), kierownika Podyplomowego Studium Urbanistyki (1970–1981), a w latach 1971–1978 dyrektora (z uprawnieniami dziekana) Instytutu Architektury i Urbanistyki. W 1980 r. otrzymał Status Twórcy nr 207 nadany przez Ministra Kultury i Sztuki. W 1981 r. w Volos zorganizował i prowadził letnią szkołę architektury. Następnie w okresie 1981–1985 był profesorem Wydziału Architektury Uniwersytetu w Oranie. W 1986 założył własną pracownię w ramach Zespołu Autorskich Pracowni Architektonicznych (ZAPA), którą prowadził do r. 1995.