od 1942 do 1943 był organizatorem i szefem sanitarnym w Komendzie Okręgu Wilno AK. Został również członkiem Komitetu Politycznego Kierownictwa Walki Podziemnej (Komitetu Oporu Społecznego) w ramach Delegatury, redagował podziemne piłsudczykowskie pismo „Znak”. Od wiosny do lipca 1944 przetrzymywany w obozie pracy przymusowej w Prawieniszkach. We wrześniu lub październiku październiku 1944 został zastępcą Okręgowego Delegata Delegatury Rządu na Kraj Jerzego Dobrzańskiego. Po jego aresztowaniu pod koniec czerwca 1944 tymczasowo przejął obowiązki Okręgowego Delegata (funkcjonującego w postaci szczątkowej ze względu na aresztowanie większości działaczy). Już w lipcu 1944 Delegatura Rządu na Kraj uległa samorozwiązaniu. Jeszcze w tym samym miesiącu został aresztowany przez Sowietów.
Był następnie więziony w Wilnie przy ul. Ofiarnej i na Łukiszkach. W grudniu 1945 sądzony przed Trybunałem Wojennym NKGB Litewskiej SSR, skazany na 15 lat łagrów. Więziony kolejno w Workutłagu (od 1946), w tym od 1949 w Rieczłagu (części Workutłagu o zaostrzonym rygorze dla więźniów politycznych), gdzie sprawował funkcję felczera. Organizował tajne nauczanie Polaków, a w 1953 strajk w podobozie Szu-2. W 1953 przeniesiony do obozu nr 7 o zaostrzonym rygorze, gdzie był sprzątaczem.