w literaturze wskazywano, że w radarze CW moc szczytowa jest równa mocy średniej (w przeciwieństwie do radarów impulsowych wymagających wysokiej mocy szczytowej). W radarach FMCW transmitowany sygnał ma stałą obwiednię, co upraszcza wymagania wobec wzmacniacza mocy nadajnika. W radarach FMCW po mieszaniu (dechirp) informacja o zasięgu jest przeniesiona do pasma IF, co może ograniczać wymagane pasmo analogowe i częstotliwość próbkowania ADC w porównaniu z podejściami wymagającymi bezpośredniej cyfryzacji szerokopasmowego sygnału RF. W radarach PMCW wskazywano m.in. brak sprzężenia zasięg–Doppler oraz większą odporność na interferencje (m.in. dzięki kodowaniu i korelacji) w porównaniu z FMCW.
Ograniczenia Jednoczesna praca torów TX i RX wymaga wysokiej izolacji TX→RX; przeciek może obniżać czułość, nasycać elementy odbiornika i redukować zakres dynamiki. W monostatycznych radarach FMCW przeciek i odbicia (np. w pobliżu anten, w duplekserze, na osłonach) mogą tworzyć bardzo silny sygnał w najbliższych komórkach zasięgu;