Podczas mistrzostw było testowanych kilka zmian w przepisach gry dotyczących legalnej wysokości szarży (do mostka), z uwzględnieniem gry w przegrupowaniach oraz podczas zdobywania punktów, a także szarż z udziałem więcej niż jednego zawodnika. Po raz pierwszy zorganizowano też centralny ośrodek – zlokalizowany w Wielkiej Brytanii – z którego pracować mieli sędziowie telewizyjni (TMO) oraz rozpatrujący grę faul (FPRO), a także ustalono minimalne standardy dotyczące dostępnych powtórek telewizyjnych, w tym dostępu do wszystkich ujęć.
Szesnaście uczestniczących drużyn przez trzy meczowe dni rywalizowało systemem kołowym podzielone na cztery czterozespołowe grupy. Druga faza zawodów rozgrywana była w ciągu czterech meczowych dni systemem pucharowym i obejmowała półfinały i finały – o mistrzostwo rywalizowali zwycięzcy grup, drużyny z drugich miejsc o pozycję piątą, kolejna czwórka walczyła o siódme miejsce, natomiast najsłabsze w fazie grupowej zespoły o miejsce trzynaste. Zwycięzca meczu zyskiwał cztery punkty, za remis przysługiwały dwa punkty, porażka nie była punktowana, a zdobycie przynajmniej czterech przyłożeń lub przegrana nie więcej niż siedmioma punktami premiowana była natomiast punktem bonusowym.