Z kolei partykularyści wskazują, że filozofia jest ściśle związana z kulturą i kontekstem swojego powstania, jest wyrazem lokalnej tożsamości i problematyki i nie można jej od nich odrywać. Do zwolenników partykularyzmu należą m.in. Leopoldo Zea (który zainicjował tę tematykę), Risieri Frondizi, Abelardo Villegas, Ricaurte Soler, Guillermo Francovich czy Ernesto Mayz Vallenilla. Pomiędzy oba stanowiska wpisują się także stanowiska pośrednie (np. Jorge Gracia, C. Ulises Moulines, Susana Nuccetelli).
Cechą charakterystyczną filozofii latynoamerykańskiej mają być m.in. duży nacisk na kwestie społeczne (sprawiedliwość społeczną, wyzwolenie ze społecznej opresji). Jest to często filozofia zaangażowana. Silne są również tendencje do poszukiwania odrębności kulturowej i filozoficznej regionu poprzez przeciwstawianie się filozofii europejskiej i amerykańskiej. Filozofia latynoamerykańska miała powstać poprzez stopienie się elementów europejskich, prekolumbijskich, indiańskich i afrykańskich w nową całość i w tym sensie ma być filozofią autentyczną.