W 1947 r. powrócił do Polski. W latach 1948–1952 pracował w Morskiej Obsłudze Radiowej Statków w Gdyni. Jego autorstwa są pierwsze automatyczne odbiorniki sygnałów alarmowych oraz echosondy. W 1949 r. rozpoczął pracę w Politechnice Gdańskiej na Wydziale Elektrycznym, gdzie wykładał przedmioty związane z radiokomunikacją i radionawigacją morską. Od 1955 r. był zatrudniony jako zastępca profesora, został kierownikiem Katedry Radionawigacji. Pod jego kierunkiem powstały opracowania nowych radionamierników automatycznych morskich i lotniczych, brzegowa radiolatarnia sektorowa dla wejścia statków do Nowego Portu, a także pierwszy hydrolokator dla poszukiwania wraków i min. Na przełomie lat 50. prof. Jagodziński zdecydował się na stopniowe przeprofilowanie kierowanego przez siebie zespołu na działalność w dziedzinie hydroakustyki. Już w początkach lat 60. opracowano pod jego kierunkiem i wdrożono do produkcji przemysłowej hydrotelefony dla bezprzewodowej łączności podwodnej na falach ultradźwiękowych. W owym czasie brak było w literaturze fachowej jakichkolwiek informacji na ten temat. Rezultatem prac badawczych w dziedzinie hydroakustyki była praca doktorska, którą obronił w 1960 r. na Wydziale Łączności Politechniki Warszawskiej. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1964 r.