Edward Stenzel, ps. Czak (ur. 6 lipca 1898 we Lwowie, zm. 15 października 1972 w Krakowie) – polski działacz niepodległościowy, oficer Wojska Polskiego i Straży Granicznej, funkcjonariusz Straży Celnej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Antoniego i Franciszki z Szybowskich urodzony 6 lipca 1898 we Lwowie, ówczesnej stolicy Królestwa Galicji i Lodomerii. Uczęszczał do Szkoły Przemysłowej we Lwowie. W 1913 wstąpił do Związku Strzeleckiego, w którym ukończył szkołę podoficerską.

Od 6 sierpnia 1914 w Legionach Polskich. Początkowo walczył w szeregach V batalionu I Brygady. W grudniu tego roku został ranny w bitwie pod Łowczówkiem. Awansował na sierżanta. Następnie służył w 3 szwadronie 1 pułku ułanów. W 1917 był wykazany w Inspektoracie Werbunkowym do WP w Łomży oraz w spisie uczestników 4 Kursu Wyszkolenia. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) wstąpił do Polskiego Korpusu Posiłkowego. Służył w 1 pułku artylerii w randze ogniomistrza. Po bitwie pod Rarańczą (15/16 lutego 1918) został internowany przez Austriaków w Huszt. W maju tego roku został wcielony do armii austro-węgierskiej i wysłany na front włoski. W sierpniu 1918 zdezerterował, przyjechał do Warszawy, gdzie zdał egzamin z zakresu sześciu klas gimnazjum i rozpoczął naukę w klasie siódmej. Równocześnie działał w Polskiej Organizacji Wojskowej.