W 1945 roku, wraz z pozostałymi aktorami wileńskimi został repatriowany do Torunia, gdzie w sezonie 1945/1946 grał w Teatrze Ziemi Pomorskiej. Następnie pracował jako aktor i sufler w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi (1945-1949), po czym przeniósł się do Warszawy, gdzie od 1949 roku był członkiem zespołu Teatru Narodowego. W 1963 roku występował na deskach stołecznego Teatru Współczesnego, a we wrześniu 1964 roku przeszedł na emeryturę.
W 1948 roku zagrał epizodyczną rolę w filmie Stalowe serca (reż. Stanisław Januszewski), a w latach 1951-1956 wystąpił w czterech audycjach Teatru Polskiego Radia.
Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 109-V-22).
Rodzina Był synem Marcelego Puchniewskiego oraz Emilii z domu Matie, bratem aktorki Heleny Puchniewskiej (1891–1971) oraz bratankiem Józefa Puchniewskiego (1848–1926) – aktora, reżysera i dyrektora teatrów.
Przypisy
Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polacy – wojskowi Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy w I wojnie światowej Kategoria:Polscy aktorzy filmowi Kategoria:Polscy aktorzy teatralni Kategoria:Urodzeni w 1886 Kategoria:Zmarli w 1965