Po wybuchu II wojny światowej na krótko uciekł z Krakowa na wschód, w październiku 1939 powrócił tam i zajął się współtworzeniem struktur PPS-WRN, odpowiadając za sprawy młodzieżowe i kontakty z zagranicą. Został skarbnikiem Okręgowego Komitetu Robotniczego w Małopolsce Zachodniej, a po aresztowaniu w kwietniu 1941 Józefa Cyrankiewicza przejął faktycznie przywództwo nad tą komórką, znacznie powiększając liczbę członków organizacji i jej milicji. Starał się zachowywać neutralność w konflikcie władz PPS-WRN z Zygmuntem Żuławskim. Wszedł w skład Krakowskiego Komitetu Międzypartyjnego (Porozumienia Stronnictw Politycznych), w 1943 współtworzył Komitet Pomocy Więźniom Obozów Koncentracyjnych. W 1942 uczestniczył w akcji odbicia więźnia Gestapo, wkrótce później zdekonspirowany. Zaczął się ukrywać, w ramach represji Niemcy przejściowo aresztowali jego żonę.