Szlachta miejska Marchii Ankońskiej – dziedziczna arystokracja miejska, która między schyłkiem średniowiecza a końcem epoki nowożytnej sprawowała władzę w licznych ośrodkach marchii ankońskiej. Była to prowincja Państwa Kościelnego, w znacznej mierze odpowiadająca dzisiejszemu regionowi Marche we Włoszech.
Rodziny należące do tej warstwy zasiadały w radach miejskich i monopolizowały urzędy komunalne, wykonując funkcje administracyjne i sądownicze wobec zależnych okręgów wiejskich.
Ukształtowane w ramach instytucji średniowiecznej komuny miejskiej elity Marchii ustabilizowały się między XVI a XVIII wiekiem, gdy rządzące grupy miejskie przekształciły dostęp do urzędów w dziedziczny przywilej rodowy, utrwalając w ten sposób zamknięty stan.
Podstawą ekonomicznej siły tych patrycjatów była własność ziemska oraz dochody związane ze sprawowaniem urzędów publicznych.