tłum.: „I spośród wspomnianej liczby stu w żaden sposób nie może zostać wybrany ani dopuszczony żaden szlachcic ani ktokolwiek zaliczany do rodu i potomstwa szlachty, włącznie z ich naturalnymi i nieślubnymi synami”. Zob. Zenobi, Ceti e potere nella Marca pontificia, 1976, s. 97..
Środki te nie zapobiegły jednak temu, że w ciągu następnych dwóch stuleci — naznaczonych licznymi doświadczeniami władzy senioralnejDoświadczenia signorialne w marchii opierały się na istniejącym już policentryzmie terytorialnym i rozwijały się na bazie instytucji komunalnych, nie zastępując ich całkowicie. Przykładem jest księstwo Francesca Sforzy (1433–1446), które rozciągało się od Jesi aż po granice Królestwa Neapolu i opierało się na polityce patti di dedizione, zawieranych nie tylko z miastami, lecz także z licznymi mniejszymi zamkami. Zob. Pirani (2021), s. 515–516; Maire Vigueur (1987). — wyłoniła się nowa elita miejska, tylko częściowo wywodząca się z wcześniejszych rodów magnackich (por. Społeczne pochodzenie rodzin szlacheckich).