według części opracowań częstość niejatrogennej POI może sięgać około 3,5–3,7%, z zastrzeżeniem różnic definicyjnych i populacyjnych.
Obraz kliniczny Niewydolność najczęściej objawia się nieregularnymi miesiączkami albo wtórnym bądź pierwotnym brakiem miesiączki. Mogą występować także objawy niedoboru estrogenów, takie jak uderzenia gorąca, suchość pochwy i dyspareunia. Długotrwałe następstwa obejmują zmniejszenie płodności, zaburzenia zdrowia kości, zwiększone ryzyko chorób sercowo-naczyniowych oraz pogorszenie funkcjonowania seksualnego i jakości życia.
Etiologia U znacznej części kobiet nie udaje się ustalić przyczyny choroby. Rozpoznane przyczyny obejmują między innymi aberracje chromosomalne związane z chromosomem X, w tym zespół Turnera, premutację genu FMR1, mechanizmy autoimmunologiczne oraz uszkodzenie jajników po chemioterapii, radioterapii lub zabiegach chirurgicznych. Do zaburzeń związanych z POI, zwłaszcza na tle autoimmunologicznym, należą między innymi niedoczynność tarczycy oraz niedoczynność kory nadnerczy. W starszych polskojęzycznych opracowaniach do przyczyn zaliczano także przyczyny infekcyjne.