Polityka W okresie georgiańskim miała miejsce rewolucja irlandzka z 1798 r., trwały także wojny napoleońskie (1803–15). Zwycięstwa nad Napoleonem w bitwie pod Trafalgarem przez admirała Lorda Nelsona (1805) i bitwie pod Waterloo (1815) pod dowództwem księcia Wellingtona przyniosło w kraju poczucie triumfalizmuEliga H. Gould, "American independence and Britain’s counter-revolution", Past & Present (1997) #154 s. 107–41.
Społeczeństwo Chociaż epoka regencji jest pamiętana jako czas kulturalnego wyrafinowania, była ona domeną nielicznych bogaczy, zwłaszcza tych z kręgu towarzyskiego księcia regenta. Wśród mas panowała bieda, a gęstość zaludnienia miast rosła z powodu migracji pracowników przemysłowych. Mieszkańcy miast żyli w coraz większych slumsach, a sytuację tę poważnie pogarszał połączony wpływ wojny, załamania gospodarczego, masowego bezrobocia, nieurodzaju w 1816 r. (rok bez lata) i trwającego wyżu demograficznego. Polityczną reakcją na kryzys były ustawy zbożowe, masakra pod Peterloo oraz ustawa o reprezentacji ludu z 1832 r. Pod przewodnictwem Williama Wilberforce’a w epoce regencji rosło poparcie dla abolicjonizmu, czego kulminacją było uchwalenie ustawy o handlu niewolnikami z 1807 r.