Dynastia Jarlungów (także: dynastia Jarlungska oraz dynastia z Jarlungu) – w historiografii określenie rodu władców, którzy od około VI–IX wieku panowali w Tybecie i stworzyli pierwsze historyczne państwo tybetańskie. Dynastia wywodziła się z doliny Jarlungu w południowym Tybecie i według tradycji zapoczątkowała linię królów uznawanych za legendarnych przodków państwowości tybetańskiej.
W historiografii jej początki łączone są z legendarnym władcą określanym przydomkiem sPu-rgjal-bcan-po, a późniejsza tradycja przypisywała przedstawicielom tej linii boskie pochodzenie oraz szczególną rolę w procesie politycznego zjednoczenia Tybetu. Drugi człon imienia tego władcy, bcan-po („potężny”, „możny”), stał się następnie stałym tytułem królów Tybetu. Królestwo środkowotybetańskie określano mianem Bod sPu-rgjala. Termin Bod uchodzi za dawną nazwę Tybetu rozumianego jako „ziemia ojczysta” bądź „miejsce urodzenia”; od tego momentu utrwalił się on jako własne określenie kraju w świadomości jego mieszkańców. Władcy dynastii jarlungskiej przypisywano pochodzenie boskie, określając go mianami lha-bcan-po („boski mocarz”) oraz lha-sras („boski syn”).