Pierwsi władcy niewielkiego królestwa Jarlung (tyb. Bod sPu-rgyal) sprawowali początkowo władzę o charakterze lokalnym, której zakres zależał w znacznej mierze od osobistych zdolności i autorytetu monarchy. W początkowym okresie historycznie uchwytnej działalności dynastia ta pozostawała w cieniu dwóch silniejszych sąsiadów politycznych. Rywalizacja między tymi dwoma książętami doprowadziła do wyniszczającej wojny. Po jej zakończeniu poddani zwycięzcy zbuntowali się przeciw niemu i złożyli hołd władcy Jarlungu, sTag-bu-snya-gzigsowi. Akt ten stanowił istotny moment w procesie wzmacniania pozycji rodu jarlungskiego.
Zdrady dopuścili się przywódcy klanów Mjang oraz dBa’, które w ciągu następnych dwóch i pół stulecia odgrywały znaczącą rolę w dziejach Tybetu. Wybór monarchy z Jarlungu na swego bcan-po (władcę, króla) można interpretować jako decyzję motywowaną w większym stopniu przekonaniem o boskim pochodzeniu tej linii dynastycznej niż jej faktycznymi ambicjami politycznymi czy militarnymi.
Sam sTag-bu-snya-gzigs nie wykazywał jednak gotowości do przyjęcia narzuconej mu zwierzchności. Zmarł – jak się przypuszcza – śmiercią gwałtowną, zanim sytuacja została ostatecznie rozstrzygnięta.