Pęcherz nadreaktywny (ang. overactive bladder, OAB), także zespół pęcherza nadreaktywnego – zespół objawów związanych z fazą gromadzenia moczu, definiowany przez występowanie parć naglących, zwykle z częstomoczem i nykturią, z nietrzymaniem moczu lub bez niego, przy braku zakażenia układu moczowego albo innej oczywistej patologii mogącej wyjaśnić objawy.
Definicja i kryteria rozpoznania Współcześnie stosuje się definicję przyjmowaną przez , zgodnie z którą pęcherz nadreaktywny rozpoznaje się na podstawie obecności parć naglących, zwykle z towarzyszącym częstomoczem dziennym i/lub nykturią, przy braku infekcji oraz innych uchwytnych przyczyn objawów ze strony dolnych dróg moczowych. Termin ten obejmuje zarówno postać z nietrzymaniem moczu z parcia, jak i postać bez wycieku moczu. Pęcherz nadreaktywny jest rozpoznaniem klinicznym, opartym przede wszystkim na dolegliwościach zgłaszanych przez pacjenta, a nie na pojedynczym badaniu obrazowym czy urodynamicznym. W diagnostyce konieczne jest wykluczenie zaburzeń o charakterze neurogennym, chorób zapalnych i nowotworowych pęcherza oraz innych schorzeń mogących dawać podobne objawy.