Różnicowanie Pęcherz nadreaktywny różnicuje się z innymi przyczynami objawów ze strony dolnych dróg moczowych. W pierwszej kolejności wyklucza się zakażenia układu moczowego, kamicę pęcherza, nowotwory oraz zmiany zapalne ściany pęcherza. U mężczyzn konieczna jest ocena w kierunku przeszkody podpęcherzowej, zwłaszcza w przebiegu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego, natomiast u kobiet ocenia się również współistniejące zaburzenia uroginekologiczne. Objawy parć naglących mogą towarzyszyć schorzeniom neurologicznym, takim jak stwardnienie rozsiane, choroba Parkinsona czy uszkodzenia rdzenia kręgowego; w takich przypadkach mówi się o neurogennych zaburzeniach czynności pęcherza. Różnicowanie obejmuje także inne postaci nietrzymania moczu, w tym wysiłkowe i mieszane, oraz zaburzenia metaboliczne i behawioralne mogące powodować podobne objawy.
Leczenie Leczenie pęcherza nadreaktywnego ma charakter etapowy i obejmuje postępowanie niefarmakologiczne, farmakoterapię oraz interwencje małoinwazyjne i zabiegowe u chorych opornych na leczenie zachowawcze. Jego celem jest zmniejszenie częstości parć naglących, ograniczenie epizodów nietrzymania moczu, poprawa czynności pęcherza oraz jakości życia chorego.