thumb|Samozatopienie francuskiej floty w Tulonie, od lewej do prawej: „Strasbourg”, „Colbert”, „Algérie” i „Marseillaise” Do wieczora 10 listopada 1942 roku siły Wehrmachtu i Królewskiej Armii Włoskiej zakończyły przygotowania do operacji Anton. 1 Armia nacierała od wybrzeża Atlantyku, równolegle do granicy francusko-hiszpańskiej, podczas gdy 7 Armia nacierała z centralnej Francji w kierunku Vichy i Tulonu, pod dowództwem gen. Johannesa Blaskowitza. Włoska 4 Armia zajęła Lazurowe Wybrzeże, a jedna włoska dywizja wylądowała na Korsyce. Do wieczora 11 listopada niemieckie czołgi dotarły do wybrzeża Morza Śródziemnego.
W ramach operacji Anton Niemcy zaplanowali osobną operację Lila, aby zdobyć w nienaruszonym stanie zdemobilizowaną flotę francuską w Tulonie. Dowódcom francuskiej marynarki wojennej udało się opóźnić Niemców za pomocą negocjacji i podstępów na tyle długo, by zdążyć zatopić własne okręty 27 listopada, zanim niemieccy żołnierze zdołali je przejąć, zapobiegając wpadnięciu w ręce państw Osi trzech pancerników, siedmiu krążowników, 28 niszczycieli i 20 okrętów podwodnych. Pomimo rozczarowania niemieckiego sztabu wojennego, Hitler uważał, że eliminacja francuskiej floty przypieczętowała sukces operacji Anton, ponieważ zniszczenie floty pozbawiło ją możliwości przejścia na stronę sił Wolnej Francji gen.