Tadeusz Zieliński (ur. 15 lutego 1891 w maj. Wiśniowczyk, zm. po 1939) – major kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Tomasza i Franciszki z Lewitowskich urodzony 15 lutego 1891 w majątku Wiśniowczyk, w ówczesnym powiecie kamienieckim guberni podolskiej. Pierwsze cztery klasy gimnazjum ukończył w Kamieńcu Podolskim. Następnie uczęszczał do szkoły handlowej w Berdyczowie, a później ukończył szkołę sztuk pięknych w Kijowie, posiadającą prawa średniego zakładu naukowego.

11 listopada 1914 został wcielony do armii rosyjskiej na prawach wolontariusza. W kwietniu 1915 pod Zaleszczykami został kontuzjowany, a w maju 1916 ranny. 16 maja 1916 został mianowany oficerem i przeniesiony do 6 zaamurskiego pułku konnego. 1 września 1917 został członkiem Związku Wojskowych Polaków w 1 Zaamurskiej Dywizji Konnej. W grudniu 1917 na czele plutonu, liczącego 31 Polaków – żołnierzy armii rosyjskiej, wstąpił do II Korpusu Polskiego w Rosji. Został przydzielony do 6 pułku ułanów i wyznaczony na stanowisko młodszego oficera 1 szwadronu. Wyróżnił się 11 maja 1918 w bitwie pod Kaniowem. 18 grudnia 1920 były dowódca 1 szwadronu 6 puł., porucznik Kazimierz Lenartowicz sporządził wniosek o odznaczenie go Orderem Virtuti Militari.