200 °C, powstające uwodnione krzemiany są głównym materiałem wiążącym w silikatach.
Reaguje ze stopionymi węglanami sodu i potasu, tworząc krzemiany. W środowisku geologicznym w wysokiej temperaturze rozpuszcza się w wodzie, działa jak kwas i reaguje z minerałami alkalicznymi, tworząc związki np. Wollastonit ().
W wysokiej temperaturze, około 2000 °C, reaguje z węglem, w wyniku czego powstaje krzem i tlenek węgla. Reakcja ta jest używana do przemysłowego wytwarzania krzemu.
W temperaturze pokojowej kwarc jest praktycznie nierozpuszczalny w wodzie, stężenie równowagowe zależy od temperatury, ciśnienia oraz struktury kwarcu, w temperaturze 25 °C dla kwarcu makrokrystalicznego wynosi od 3 – 11 mg/l, a dla mikrokrystalicznego 22–34 mg/l, a proces rozpuszczania jest bardzo powolny. Pomimo tego w skali geologicznej rozpuszczanie i krystalizacja kwarcu w podłożu skalnym i glebie odgrywa ważną rolę w gorącym i wilgotnym klimacie, co ma znaczenie np. przy tworzeniu się gleb laterytowych. W temperaturach powyżej 100 °C i wysokich ciśnieniach rozpuszczalność kwarcu znacznie wzrasta. W temperaturze 300 °C wynosi od 700 do 1200 mg/l, w zależności od ciśnienia.