Krystalografia Wyróżnia się: kwarc α – kwarc niskotemperaturowy, krystalizujący się w układzie trygonalnym, powszechnie występujący na powierzchni Ziemi. Jest trwały w temperaturze do 573 °C. Odmiana α występuje w zwykłych warunkach. kwarc β – kwarc wysokotemperaturowy, krystalizujący się w układzie heksagonalnym, z magmy, występujący w naturze na głębokości 25–30 km. Często występuje w postaci podwójnej piramidy heksagonalnej i słupa heksagonalnego. Po schłodzeniu do temperatury przejścia fazowego w 573 °C przechodzi w formę α i przy ciśnieniu atmosferycznym nawet przy bardzo szybkim chłodzeniu nie pozostaje w stanie β. Spotyka się jego paramorfozy w skałach magmowych. W temperaturze 870 °C kwarc β przechodzi w trydymit. Przemianom towarzyszy zmiana objętości, co może powodować pęknięcia materiałów zawierających kryształy kwarcu. Przy szybkim podgrzewaniu kwarc β topi się w temperaturze 1550 °C. Temperatura przemian rośnie wraz ze wzrostem ciśnienia.