W okresie II wojny światowej pod pseudonimem „Marian” uczestniczył w konspiracyjnych organizacjach, w tym w Stronnictwie Ludowym „Roch”. Jako jego reprezentant wchodził w skład Rady Politycznej, w 1943 przekształconej w Konwent Władz Politycznych województwa wileńskiego, należał także do Centralnego Wydziału Wykonawczego Wileńskiej Konwencji/Koncentracji Demokratycznej (od września 1941). W lipcu 1943 został pierwszym zastępcą okręgowego delegata Delegatury Rządu na Kraj Zygmunta Fedorowicza. W ramach tej delegatury był też członkiem Kierownictwa Walki Podziemnej i jego Komitetu Politycznego (od 1942) oraz kierownikiem Wydziału Przemysłu i Handlu (ok. 1943). 30 sierpnia 1944 po aresztowaniu Fedorowicza tymczasowo przejął jego obowiązki, jednak już 9 września 1944 został aresztowany przez NKWD wskutek przejęcia przez Sowietów archiwum Delegatury.
Udało mu się zbiec z aresztu śledczego, jednak już 26 grudnia 1944 został ponownie aresztowany. Skazano go na 15 lat katorgi, którą odbywał kolejno w łagrach w Komijskiej ASRR, Kuźnieckim Zagłębiu Węglowym i w okolicy Omska. We wrześniu 1954 przeniesiony do Karagandy, został księgowym w przedsiębiorstwie budowlanym. Ostatecznie w grudniu 1955 powrócił do Polski.