Od tego momentu centralne i północne Włochy stały się na około dwadzieścia miesięcy polem bitwy między siłami niemieckimi, solidnie okupowanymi na kolejnych liniach umocnień, a wojskami alianckimi, które wylądowały w Salerno tego samego dnia, w którym ogłoszono włoską kapitulację.
Planowanie niemieckie Pierwsza inicjatywa wysłania niemieckich jednostek bojowych do Włoch w celu zorganizowania i wzmocnienia obrony (uważanego za słabszego) sojusznika w oczekiwaniu na prawdopodobny atak anglo-amerykański bezpośrednio na terytorium włoskie, została zaplanowana równolegle z końcowymi etapami kampanii tunezyjskiej, która oznaczała włosko-niemiecką klęskę w Afryce Północnej i odsłaniała śródziemnomorski teatr działań przed potężnymi siłami powietrznymi i morskimi aliantów. 9 maja 1943 roku, dwa dni po upadku Tunisu, OKW za pośrednictwem Enno von Rintelena, attaché wojskowego ambasady niemieckiej w Rzymie, przekazało włoskiemu Naczelnemu Dowództwu informację o utworzeniu trzech nowych formacji niemieckich, sformowanych głównie z jednostek tyłowych formacji rozmieszczonych w Afryce.