Triglavki były bardzo różnorodne. Istniały cztery najpopularniejsze wersje czapki. Początkowa miała trzy zęby, z których dwa z przodu i z tyłu miały około 10 cm wysokości, a środkowy 14 cm lub nieco niższy. Druga wersja miała z tyłu zagięty ku górze brzeg na wysokość około 6 cm od krawędzi czapki. Trzecia wersja miała ten sam kształt co druga, z dodaną z przodu czerwoną gwiazdą. Czwarta wersja miała brzegi z tyłu na tyle długie, że można je było skrzyżować u góry i przypiąć guzikiem do czapki. Było to bardzo praktyczne, ponieważ pozwalało na rozłożenie czapki i zapięcie jej pod brodą, chroniąc partyzanta przed wiatrem i zimnem (rozwiązanie podobne jak w uszance). Wiele triglavek było obramowanych czerwoną wstążką.
Na ziemiach słoweńskich triglavki pojawiły się po raz pierwszy w marcu 1942 roku. Początkowo nosiła je 3 Grupa Partyzancka, gdzie zostały one określone w rozporządzeniu. Następnie rozprzestrzeniły się na Dolną i Białą Krainę. W Górnej Krainie pojawiły się pod koniec pierwszej połowy 1942 roku, a w słoweńskiej Styrii w lipcu 1942 roku. Na Wybrzeżu zaczęto ich używać w drugiej połowie 1942 roku.