Pierwszy zachowany zapis historyczny o wsi pochodzi z 1406 kiedy kapituła katedry poznańskiej wystawiła nowy przywilej na sołectwo w Gołuskach. Wcześniejszy dokument sołecki zgorzał w pożarze Poznania w roku 1406. Dokument ten zmarły sołtys gołuski Stanisław oddał tam na przechowanie, a ten niefortunnie spłonął. W 1406 na prośby jego dwóch synów Jakuba oraz Piotra kapituła katedry poznańskiej wystawiła nowy przywilej dzięki czemu zachowała się jego treść. Do sołectwa należały dwa łany wolne z łąkami, karczma, jeden zagrodnik, jatka rzeźnicka, piekarska, szewska, kowal, wypas stada owiec oraz koni, prawo polowania na zające, kuropatwy, przepiórki i inne ptaki. Sołtys mógł pobierać 1/3 z kar oraz opłaty zwanej „przysiężne”. Kmiecie mieli co roku płacić po 3 wiardunki czynszu z każdego łana i trzy razy w roku orać na pańskim. Na Wielkanoc z każdego łanu mieli dawać wieprza albo 8 groszy za niego i 15 jaj, na Wniebowstąpienie dać krowę albo 8 groszy i każdy po dwie kury. Z okazji sądów co roku sołtys miał dać obiad sędziom, a kmiecie dwa obiady, albo za każdym razem zapłacić 8 groszy. Sołtys w ramach swoich obowiązków miał także służyć na koniu wartości dwóch grzywien. Jeśli sołtys będzie miał więcej synów, to tylko jeden, zdatniejszy, ma rządzić sołectwem, aby nie opustoszało.