Historia Na mocy art. 25 traktatu berlińskiego z 1878 r. tereny Bośni i Hercegowiny przeszły pod austro-węgierską okupację i administrację. Negocjacje pomiędzy Imperium Osmańskim i Austro-Węgrami doprowadziły do podpisania Konwencji z 21 kwietnia 1879 r., która podkreślała, iż okupacja Bośni i Hercegowiny nie zaszkodzi suwerennym prawom sułtana w obu prowincjach, a także ustaliła, iż kwestia przebywania lub podróżowania mieszkańców Bośni i Hercegowiny poza tymi prowincjami zostanie uregulowana w specjalnym porozumieniu. Do podpisania takiego porozumienia nigdy nie doszło, więc nigdy nie ustalono, kto dokładnie odpowiada za wydawanie dokumentów podróży.
W praktyce do podróży z i do Austro-Węgier wymagany był paszport zagraniczny, zarówno dla obywateli austriackich i węgierskich, jak również Bośni i Hercegowiny. W Bośni i Hercegowinie za wydawanie paszportów odpowiadały władze powiatowe, a w przypadku paszportów na podróże zagraniczne – szef rządu krajowego lub zarząd okręgu (w sytuacjach nadzwyczajnych).
W latach 1945–1991, za czasów SR Bośni i Hercegowiny wszystkie republiki w składzie Jugosławii, a także autonomiczne prowincje Kosowo i Wojwodina, drukowały własne odmiany paszportów jugosłowiańskich.