Jan Kierski (ur. 1892 w Gnieźnie, zm. listopada lub grudnia 1918 we Lwowie) – polski chorąży Legionów Polskich, uczestnik I wojny światowej i walk o niepodległość, obrońca Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej.
Życiorys Urodził się w 1892 w Gnieźnie. Kształcił się w Drohobyczu i we Lwowie. Wychowany w rodzinie o silnych tradycjach patriotycznych – jego ojciec i dziadek walczyli przeciwko rosyjskim zaborcom. W młodości wstąpił do organizacji paramilitarnych – najpierw do Strzelca, a następnie do Legionów Polskich.
I wojna światowa Walczył na froncie wschodnim I wojny światowej w Karpatach, na Bukowinie, w Besarabii i na Wołyniu. W bitwie pod Mołotkowem uratował odcięty od reszty sił 4. batalion 3 pułku piechoty Legionów, który przez trzy dni pozostawał bez kontaktu z głównymi siłami polskimi. Wyprowadził go z okrążenia zza linii nieprzyjaciela, unikając niewoli. Za ten czyn został mianowany chorążym przez gen. Józefa Hallera. Później, pod Sokołówką, wspólnie z por. Romaniszynem brał udział w ciężkich walkach, zdobywając przednie pozycje rosyjskie. Ostatecznie trafił do obozu w Marmarosz Sziget, skąd został skierowany na front włoski.